Eindejaars- of Nieuwjaarsboodschap 2006 casu quo 2007

Muziekliefhebbers. Sssssst. De majesteit heeft gesproken. In haar kersttoespraak roerde zij de vrijheid van het woord aan. Ze zei dat naast de algemeen geldende grens die in de wet is vastgelegd er ook normen van moraal en beschaving zijn. Dat je rekening moet houden met elkaars opvattingen en dat het niet nodig is de beweegredenen van een ander te begrijpen om daar toch begrip voor op te kunnen brengen. Ik zit daar mee. Want hoe staat het met de vrijheid van het uitvoeren van muziek?

Als u af en toe de website van Prelude bezoekt, kan het u niet ontgaan dat ik soms fulmineer tegen beroerde klassieke cd-producties en ook muziekrecensenten, bijvoorbeeld Kasper Jansen van NRC Handelsblad, krijgen soms van mij de wind van voren. De majesteit zegt, en ik citeer ‘Democratie vergt een cultuur die ruimte biedt voor vrije meningsuiting èn redetwisten. Maar om spanningen te beheersen is inspanning vereist en bereidheid met elkaars opvattingen rekening te houden. Het is niet nodig beweegredenen van een ander te begrijpen om toch begrip op te kunnen brengen voor de ernst waarmee gevoelens worden beleefd.’

Met haar woorden zit ik geweldig in mijn maag. Hoe ver kan ik nog gaan in mijn afbraak van in mijn ogen en vooral oren wrange klassieke cd-producties die desondanks alle aandacht voor zich weten op te eisen in de media? Gelooft u mij, het is gemakkelijker mee te huilen, of om het feestelijker te zeggen, mee te juichen met de wolven in het bos. De cd’s van de Janine Jansens, Stings, Meulenbroeken, Bartoli’s, de Diva’s en de Von Otters, om maar enkele beroemde namen te noemen, laten kassa’s stevig rinkelen.

De majesteit zegt dat het recht om een ander te beledigen niet bestaat en dat respect begint met zelfrespect. Dat we ons bewust moeten blijven van gevoeligheden die het diepste in mensen kunnen raken. Mag zo zijn, daar kun je verschillend over denken, maar hoe zit het met het recht cd’s vol te plempen met muziek van overleden meesters in uitvoeringen waar de honden geen brood van lusten! Ik pleit voor een beperking van het recht klassieke cd’s uit te brengen die kwalitatief onder de maat zijn. Maar mag ik dat wel zeggen? Mag ik mijn schande uitroepen over het feit dat Brillant Classics, u weet wel die van de Kruidvat cd’s, komt met een tenenkrommend slechte uitvoering van Claudio Monteverdi’s opera L’Orfeo? Moet ik het over mijn kant laten gaan dat de muzikale nalatenschap van zo’n oude meester door een ad hoc ensemble geleid door ene Sergio Vartolo door het slijk wordt gehaald om vervolgens de hemel in geprezen te worden op de website van de producent en straks ook door het Nederlandse journaille? Ik dacht het niet! Ik geef u een link naar een Franse collega van me die een deeltje van dit wanproduct op zijn server heeft gezet. U kunt dan zelf uw eigen oordeel vellen. Hieronder bied ik u een alternatief in de vorm van de uitvoering onder leiding van Gabriel Garrido.

orfeo_brcl_GR

Monteverdi: L’Orfeo – favola in musica

Bekijk deze cd

Muziekliefhebbers, in deze duistere wereld geeft muziek mij kracht. Telkens bij het verschijnen van een nieuwe klassieke cd-productie die er werkelijk toe doet, juicht mijn hart en wil ik de gevoelde passie delen met andere liefhebbers. Een krachtig voorbeeld in deze is de op de valreep van 2006 aan de collectie van Prelude toegevoegde nieuwe registratie van Handels oratorium Messiah. Via de website kunt u luisteren naar de prachtige aria He was despised. Het is verheugend te mogen constateren dat mijn aanbeveling van het werk van de uitvoerders, de Dunedin Consort & Players onder leiding van John Butt, door velen is overgenomen en dat mijn waardering voor deze Messiah door even zo velen wordt gedeeld. Hier spreekt de kracht van de muziek en, het moet gezegd, óók de kracht van de uitvoerenden.

Behandel een ander zoals u zelf bejegend wilt worden, is een oude wijsheid. Dat botsende meningen spanningen op kunnen roepen en dat niemand zijn eigen overtuiging kan opleggen aan anderen is ook aan mij bekend. Een en ander neemt echter niet weg dat ik mij zal blijven roeren aangaande in mijn ogen en oren kwalitatieve wanproducten. Dat ik zeer selectief met dit recht van vrije meningsuiting zal blijven omgaan is evident. Per slot van rekening is ook mijn tijd beperkt.

Waarde muziekliefhebbers, ach nee, staat u mij toe aan het slot van deze boodschap uit mijn schulp te kruipen. De uiteindelijke kracht van oude muziek ligt in de uitvoering, presentatie en de muziek zelve. Samen vormen zij de grondslag voor schoonheid. Prelude wil een gids zijn voor hen die zich aangetrokken voelen tot die kwaliteit.

Mag ik u en de uwen een muzikaal hoogstaand en bovenal gezond 2007 toewensen.

(Deze toespraak is tevens hier te beluisteren.)