Makkers ten laatsten male…

In Den Haag bereidt men een culturele kaalslag voor die zijn weerga niet kent. Het zorgt er voor dat de toetsenborden van menig criticus en criticaster dezer dagen druk bezet zijn. De staatssecretaris van cultuur medy van der laan, ik schrijf deze woorden vanaf nu alvast maar zonder de gebruikelijke kapitalen, leunt ondertussen onbevreesd achterover. Lees verder Makkers ten laatsten male…

Waar een Wil(ms) is is een weg

Op de pagina die u welkom heet op deze website kunt u lezen dat Prelude geen lid is van de Verenigde Klassieke Zaken. Dat is een bewuste keuze. Een enkele keer pakt die vervelend uit. Neem de nieuwste cd van Concerto Köln, een door Archiv uitgebrachte opname van de symfonieën zes & zeven van de Duitse componist Johann Wilhelm Wilms (1772-1847). Wilms bracht ruim vijfenvijftig jaar van zijn leven werkzaam door in Nederland. Zo iemand mag je geloof ik een Hollander noemen. Voor een door het cd-label Capriccio uitgebrachte opname met werken van François-Joseph Gossec (1734-1829) ontving het Duitse ensemble dit jaar een Prelude Classical Award in de categorie ‘Klassieke periode’. Van deze onderscheiding maakt Concerto Köln met enige trots melding op zijn website en daar ben ik dan weer een beetje trots op.

U kunt zich voorstellen dat ik met overmatige belangstelling uitkeek naar het werk van Wilms uitgevoerd door Concerto Köln. Temeer daar er kortgeleden op een van mijn favoriete cd-labels (Alpha) een werk van Wilms is uitgebracht uitgevoerd door het ensemble Cristofori dat onder leiding staat van de Nederlandse fortepianist Arthur Schoonderwoerd. Tijdens het beluisteren van díé cd verbaasde ik me over het vermogen van de uitvoerende musici zo’n grote hoeveelheid saaiheid ten toon te kunnen spreiden en hunkerde ik naar Concerto Köln. Dat ensemble weet vrijwel altijd raak te schieten. Het bracht werken opnieuw tot leven van componisten als Geatano Brunetti (1744-1789), Antonio Rosetti (ca. 1750–1792), Anton Eberl (1765-1807) en Antonio Salieri (1750-1825), om er maar een paar te noemen. Misschien niet de allersterkste muziek die de geschiedenis heeft voortgebracht, maar wie maalt daar om als het zo overtuigend voor het voetlicht wordt gebracht? Mijn enthousiasme was dan ook groot toen ik vernam dat Concerto Köln op het het label Archiv met werken van Wilms voor de dag kwam. Direct een bestelling geplaatst bij Universal Classics. Edoch, buiten de waard gerekend. Geen levering aan Prelude vanwege het feit dat de Verenigde Klassieke Zaken deze Wilms exclusief in de aanbieding hebben.

wilms_archiv4745082

Naar mijn stellige overtuiging is dit in strijd met Europese regelgeving. Er bestaat een leveringsovereenkomst tussen Universal Classics en Prelude. Door het verkooprecht exclusief toe te kennen aan één partij, in casu de Verenigde Klassieke Zaken, wordt de mogelijkheid tot concurrentie uitgesloten. Dat partijen onderling een tijdelijk verlaagde inkoopprijs overeenkomen valt te billijken. Per slot van rekening kent Prelude ook zo zijn eigen aanbiedingen. Dat Universal Classics aan Prelude de Wilms-cd niet levert, ook niet voor de regulier geldende inkoopprijs, zit mij dwars. Nu heb ik het normaliter niet zo op politiek Europa, maar het Europa zonder grenzen stelt Prelude wél in staat u deze prachtige cd-productie toch te kunnen leveren. Dat ook bij Prelude de tijdelijk aantrekkelijker prijs geldt lijkt me in dit geval logisch.

(Aanbiedingsprijs geldig tot 1-8-2004)

Let op Uw Saeck

Het is me wat met die handel in klassieke cd’s vandaag de dag. In Amsterdam gaat een week of wat geleden een winkel van start die haar naam ongevraagd heeft geleend van het in brede kring als gezaghebbend bekend staande ‘early music’ magazine Goldberg. Deze week verneem ik via het internet dat die winkel ‘per direct’ al weer gesloten is. En dat terwijl op de website van ‘Goldberg.nl’ te lezen stond dat ‘u zo’n winkel gewoonlijk alleen in steden als Rome, Venetië of Parijs zou verwachten’. Lees verder Let op Uw Saeck

Carl Orff verdreven van een drijvend podium

Vorig jaar mei besloot ik er eens goed voor te gaan zitten. Gewoonlijk heb ik het niet zo op met massa-evenementen maar voor het televisieverslag van het Bevrijdingsconcert 2003 besloot ik een uitzondering te maken. Het door het ‘Nationaal Comité 4 en 5 mei’ geïnitieerde evenement voltrok zich onder koninklijke belangstelling op een in de Amsterdamse Amstel afgemeerd drijvend podium.
Laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen: ik heb het concert niet uitgezeten. Lees verder Carl Orff verdreven van een drijvend podium

Géén hofleverancier…

Dat muziek bij mensen een gevoelige snaar kan raken is een bekend gegeven. Het zijn dikwijls externe factoren die voedsel geven aan de ontroeringen. Een voorbeeld. Velen kunnen gewoonlijk het tweede deel van Beethovens derde pianoconcert met droge ogen aanhoren. Vult dezelfde muziek de aula van een crematorium dan moet men dikwijls moeite doen de tranen te bedwingen. Lees verder Géén hofleverancier…

Het ergste moet nog komen… (2)

Het is me een gedoe in cultureel radiofonisch Hilversum. Omroeporkesten staan op de tocht. Uitzendgemachtigden als NCRV en EO trekken hun handen definitief af van de klassieke zender Radio 4. KRO en VARA weten nog niet zeker wat te doen en ook de VPRO wikt en weegt. Programmamakers en andere radiomedewerkers worden massaal de straat op geschopt. Lees verder Het ergste moet nog komen… (2)

Het ergste moet nog komen…

In het Cultureel Supplement van NRC Handelsblad d.d. 26 maart 2004 adviseert de godfather van de Nederlandse recensenten Kasper Jansen ongevraagd de Raad voor Cultuur. Die raad brengt op 19 april advies uit aan de staatssecretaris van Cultuur Medy van der Laan. Zij zal de daarin gevatte aanbevelingen mee laten wegen bij het tot stand brengen van het Kunstenplan voor de jaren 2005-2008. Mijn aandacht wordt getrokken door de openingszin in Jansens raadgeving: Lees verder Het ergste moet nog komen…

Bach in Baarn

Ik durf het bijna niet te vertellen. Voor je het weet krijg je een stempel opgedrukt en zetten ze je in het rijtje van de Jomanda’s van deze wereld. Maar goed, hij heeft zich ook in Amsterdam laten zien, dus waag ik het er maar op: Johann Sebastian Bach is vorige week bij me op bezoek geweest. Hij zat er opeens, zomaar op het luisterbankje in de winkel… Lees verder Bach in Baarn

Een internet-sp(r)ookje…

Dit sprookje gaat over een liefhebber van klassieke muziek. Op een dag besluit hij van zijn passie een beroep te maken. Precies in het midden van het platte land waar hij woont, opent hij een klassieke cd-speciaalzaak. Het is nog in een tijd dat veel liefhebbers van klassieke muziek hun langspeelplaten verruilen voor cd’s. En klassieke cd’s worden uitsluitend nog verkocht in cd-winkels. U zult begrijpen, dat het af en toe behoorlijk druk is in zijn winkeltje. Lees verder Een internet-sp(r)ookje…